Column: Personeelstekort? Schouders eronder!

Een paar weken geleden organiseerden we een discussie met HR-directeuren van grote bedrijven in Flevoland. Op de agenda stond het hoofdpijndossier van elk bedrijf: geschikt personeel kunnen vinden.

Voor veel mensen die de jaren ’80 hebben meegemaakt, is het nog steeds een vreemd verschijnsel: nauwelijks werkloosheid en werk zat. Ik hoor van sommige vrienden dat ze zichzelf al van LinkedIn halen omdat ze gek worden van de recruiters met een constante stroom van aanbiedingen over groener gras.

En dat is niet beperkt tot hoogopgeleide schapen met vijf poten, maar juist onder praktisch geschoold mbo-personeel is de vraag naar personeel enorm. Procesoperators, installatiemonteurs, leraren en verpleegkundigen hoeven hun vinger maar op te steken en ze kunnen bij wijze van spreken gisteren beginnen. Dit is een nationaal probleem en alle sectoren hebben hier last van.

Een rondje langs de HR-directeuren aan tafel leerde al snel dat Flevoland een extra uitdaging heeft. Hier wonen veel mensen, maar veel van hen reizen elke dag over de Hollandse- of de Ketelbrug om naar hun werk te gaan buiten de provincie. Tegelijk is het een grote uitdaging om mensen van buiten de provincie elke dag diezelfde bruggen te laten nemen, maar dan in omgekeerde richting: Flevoland in. Hoe kan dat?

Er zaten ook twee studenten van Windesheim aan tafel. De werknemers van de toekomst. Wat vonden zij?

Eén: ze kenden eigenlijk helemaal geen bedrijven in Flevoland. Natuurlijk, ze zagen wel eens een blokkendoos langs de snelweg, maar geen idee wat daarbinnen gebeurde. En hoe zouden ze dat ook moeten weten? Het is niet alsof die dozen een grote glazen voorkant hebben waarop staat: welkom en kom binnen kijken! En wat voor studenten geldt, is ook waar voor alle Flevolanders. En onbekend maakt onbemind.

Daarvan concludeerden we al snel dat dit toch te regelen moet zijn. We hebben het hele wereldwijde internet tot onze beschikking en iedereen koekeloert de hele dag naar dat vermaledijde schermpje. Dan moet het toch niet moeilijk moeten zijn om aan studenten en inwoners van Flevoland de verhalen van onze bedrijven te vertellen?

En twee: jonge mensen zoeken vooral een betekenisvolle baan en een omgeving die inspireert. Ze halen hun motivatie niet alleen maar uit een dikke leaseauto en een eigen kantoor, maar ze willen meer dan ooit iets toevoegen aan voor hen belangrijke maatschappelijke doelen. Ze zijn betrokken en bewogen, waarbij werk en privé in tijd en aandacht door elkaar heen lopen.

Dat doen ze het liefst in een dynamische kantooromgeving, dus geen lange gangen met bruine tapijttegels en stalen bureaus, maar een open omgeving die samenwerken bevordert en creativiteit stimuleert. Ook hiervoor geldt: dit is toch te regelen?

Dus ja, het is een nationaal probleem en ja, we hebben economische hoogtijdagen en daar hoort personeelsgebrek gewoon bij. Maar ook: als Flevolandse bedrijven en de overheid samen hun schouders eronder zetten, dan organiseren we dat toch gewoon?

Terug